In memoriam Frans van der Linden

Frans van der Linden is overleden



Bij het overlijden van Frans, een van de spontaanste en vriendelijkste DJC-leden die ik ken, wil ik nog een moment stilstaan, voor wie er net als ik behoefte aan heeft, zich nu en later op zijn heengaan te bezinnen. Ik ben zelf nog niet lang lid van DJC en daarom weet ik, dat ik veel van zijn verhalen tijdens zijn schaakavonden in Stein en elders helaas niet ken. Maar de allereerste keer dat ik Frans op het schaakbord tegenover mij vond, stak hij meteen met een licht getint, persoonlijk verhaal van wal over wat hij in het leven allemaal al had meegemaakt. Een groot deel van zijn leven liep hij met de meest uiteenlopende aandoeningen rond ten gevolge van een ongeval, waardoor hij al op jonge leeftijd arbeidsongeschikt werd. Hij vertelde er meteen bij, dat dat voor zijn vrouw geen reden was, om niet met hem te trouwen en een gezin te stichten. Met al zijn lichamelijke handicaps had hij een beminnelijke, levenslustige en optimistische uitstraling. Daarom nam hij het schaken, waaraan hij eerder met hartstocht dan met fanatisme deelnam, altijd met een korreltje zout. Voor hem was uiteindelijk de ontmoeting met zijn medemens het belangrijkst en als je je daar gevoelig voor toonde, dan werd een partijtje schaak met Frans ook altijd een persoonlijke ontmoeting. In mijn geval betekende dat bijvoorbeeld, dat hij steevast onverbloemd naar de wederwaardigheden tussen vader en dochter in mijn gezin vroeg. Ik had het daar een tijdje moeilijk mee, toen ze aan het puberen was, en dat heeft me dikwijls een paar kwinkslagen en vaderlijke schouderklopjes van Frans opgeleverd, als ik hem weer eens op de club zag. In plaats van zout in een open wond te strooien ontfermde hij zich met een vrolijke schaterlach over weer een paar van die stompzinnige probleempjes, waarover hij me met graagte uithoorde. Voor de schakers van DJC was Frans naar mijn gevoel een man met twee gezichten. Hij was inderdaad fanatiek in die zin, dat hij een partij pas opgaf als hij ook echt geen enkele vuile truc meer zag om het tij te doen keren. Stond je beter tegen Frans, dan moest je altijd nog op je tellen passen, want een moment van verslapping en hij nam je toch nog te grazen. Aan de andere kant kon hij als geen ander tegen zijn verlies, net alsof hij al zijn hele leven in reservetijd speelde en dan alleen nog maar wilde genieten van alle kansjes die hij nog voor de voeten geworpen kreeg. De uitslag deed er niet zo toe, als het maar een spannende partij was waarin hij het iemand nog eens knap moeilijk gemaakt had. Dat relativeringsvermogen paste helemaal bij de bourgondische "joi-de-vivre" waarmee hij door het leven leek te gaan. Natuurlijk was dat ook wel eens meer schijn dan zijn, maar wat blijft er toch veel positiefs over, als je aan dat gulle gezicht van Frans denkt en hoe hij als maar weer opkrabbelde, als hij het lichamelijk weer eens zwaar gehad had. Het is de bijna onzichtbare geestkracht en het diepe menszijn van een man als Frans die een vereniging tot een bloeiend en boeiend punt van ontmoeting maken. In die zin hebben we heel veel aan Frans te danken en mogen we ons, naar ik hoop, nog lang door hem laten inspireren. Laten we hopen, dat zulke herinneringen ook zijn vrouw, kinderen en familie sterken om zijn verlies te verwerken. In vredige en blijde herinnering aan Frans van der Linden,

Hans Akkerboom



Powered by FENIX: Digital Solutions | Admin Login | Copyright © Limburgs Schaak Cafe 2020